ΚΑΤΑ ΜΟΝΑΣ ΗΔΟΝΕΣ
 
  σύνοψη

Ένα μπαλέτο όπου η εικόνα και ο λόγος παίρνουν ένας ένας με τη σειρά του το ρόλο του κορυφαίου του χορού. Tο αφηρημένο και το ευαίσθητο, το σκληρό και το αισθησιακό, εμφανίζονται και αυτά το ένα μετά το άλλο, το ένα μέσα στο άλλο και στο τέλος ενώνονται.


Το όνειρο αναμετράται με τη μέθη

Το κόλπο των παιδικών χρόνων, το πρώτο προσφιλές αμάρτημα
Είναι ο τόπος όπου νοσταλγούμε τη χαμένη αθωότητα και την ανεξαρτησία μας
Φαντασίωση είναι η σκηνοθέτηση της επιθυμίας
Η φαντασίωση αντικαθιστά την πραγματικότητα πράγμα που συνιστά παιδική στάση

Όπου και να βρίσκεσαι σκάβε βαθιά.
Κάτω είναι η πηγή Άσε τους σκοταδιστές να φωνάζουν

Το δέρμα μου σκάει ,καθώς το φίδι μέσα μου ποθεί, σαν να μην είχε φάει αρκετή γη να σβήσει τη δίψα του με πιότερη γη.
 


Ναι η απόλαυση μου θέλει να τέρψει.Κάθε απόλαυση θέλει να τέρψει
Γιατί η απόλαυση μου αγαπάει τα χωρατά Γιατί η απόλαυση μου αγαπάει τις κατεργαριές
Θέλετε να κόψετε τριαντάφυλλα μου??

Ποτέ δεν είμαι σίγουρη ότι ταιριάζει στο γούστο μου ,ανεξάρτητα από το πόσο συχνά το κάνω, αλλά είναι το μόνο πράγμα που χαλαρώνει από τη ματαιότητα μιας ημέρας με άνεμο

Ο εαυτός δέχεται το μήνυμα εγώ σ αγαπώ ,πρέπει να λατρεύει κανείς τη φαντασία, κι όχι να τη φοβάται

Μόνο ο Διόνυσος βασιλεύει.Τα υπόλοιπα δεν είναι παρά μακιγιάζ
Κάποτε θα είναι κάθε σώμα ένα σώμα σε ουράνιο αίμα θα πλέκει το μακαριστό ζευγάρι…

  Ομικρον /15.11.07

ΚΑΤΆ ΜΌΝΑΣ ΗΔΟΝΈΣ Πολύτιμο Τρίπτυχο για τον Αυτοερωτισμο...":

….με ένα βλέμμα που ρέει δοξολογώντας την ύπαρξη

…Μια φθινοπωρινή βραδιά πριν ακόμη καταφτάσει ο μεγάλος ερωτικός του χειμώνα δρασκελώντας σαν το γίγαντα των παλιών παραμυθιών τα φαράγγια και τις στέγες των αισθημάτων και χώνοντας βαθιά τα χέρια του στις πιο κρυφές ηδυπαθείς μαρμαρυγές του κορμιού και της πιο ζωντανής του ονείρωξης ,είπα κι εγώ να σου γράψω δυο λέξεις δανεισμένες από την υγρή κατάδυση στην άλικη ήπειρο μιας εμπειρίας που έκανε τα όνειρα να μοιάζουν με τις πιο κρυφές μου προσδοκίες…

Ο έρωτας είναι η τέχνη της επιβίωσης… Και η συνείδηση της μυστικής του καταγωγής από τα πιο ηδονικά σπαράγματα της ύπαρξής μας δεν είναι μια πράξη ενοχική μα η κατάδυση στο βάθος του ίδιου του εαυτού μας εκεί που τα νερά που τρέχουν είναι καθάρια σαν το κρύσταλλο κι ο πλάστης συναντά τη μυστική του ώρα, τότε που ο κόσμος είχε ακόμη την αθωότητα που κατοικεί στο βλέμμα ενός μικρού παιδιού…

Κοντά στο αστείρευτο βίωμα της κατά μόνας οριακής απόλαυσης που μόνο εκείνοι που ένιωσαν βαθιά τις πιο παράφορες και συνάμα «ιερές» εκδοχές της με τα συναπάντηματά τους με τον άλλο σε ένα «ντύμα» κοινό και διάφανο -μακριά από την εμπειρία του φθαρτού συμβιβασμού και της ανέραστης συναλλαγής των καθημερινών συμβάσεων- δεν είναι τυχαίο διόλου, πως μόνο η ποίηση μπορεί να σταθεί γιατί εκείνη έχει τη δύναμη να ανατρέπει και να επαναθεμελιώνει το ίδιο το τοπίο της ύπαρξης μας… Στη σπαρακτική κραυγή της ανθρώπινης θνητότητας μόνο ο έρωτας και το προσωπικό παραμύθι της απόλαυσης που απελευθερώνει τους χυμούς και κλέβει λίγο από το γάλα των αστερισμών και τη σκόνη της αιωνιότητας μπορεί να συνθέσει την πιο εύηχους και καμιά φορά μονόηχους φθόγγους μιας μυστικής σουίτας που σιγοψιθυρίζει σχεδόν και δοξολογεί την ευλογία της μοναχικής καταγωγής μας…

Ο Ράιχ έγραφε για την οργόνη ,τη σωρευμένη -σαν το μέλι και την ανάσα μαζί που μας κρατά ζωντανούς- ενέργεια που εκπέμπουνε τα σώματα την ώρα που η συνείδηση της απαντοχής μας μετατρέπεται σε χυμό και νάμα και ζωντανή ονείρωξη και κυλά παντού και ξεχύνεται σαν λάβα και σαν ποτάμι και σαν νεροσυρμή και απλώνεται στις εσχατιές του πιο εσώτερου τοπίου και σπρώχνει για να τα κατακλύσει όλα και να μας κάνει να νιώθουμε πως είμαστε ακόμη εδώ, το βλέμμα και ο πόθος πάντα στην ίδια αναπάντεχη συνάντηση που ποτέ δεν είναι τυχαία…

«Να στηρίξουμε τον κόσμο με τα σώματά μας» και να τρυγούμε το άνθισμα τους σαν τον κυματισμό της θάλασσας που πάντα είναι εκεί να συντονίζει το βλέμμα μας με τις δονήσεις του μυαλού και τη διήγηση της ανθρώπινης κατάστασης …Η τέχνη θέτει εν έργω την α-λήθεια των όντων.. Μια φράση δανεισμένη από το χαϊντεγγεριανό στοχασμό μπορεί πολλές φορές να μοιάζει αδύναμη μπροστά στην εμπειρία μιας -ανόθευτης από το λογισμό και ίσως και το κρυπτικό όνειρο- εκσπερμάτωσης ή μιας κατακλυσμικής θηλυκής ρεύσης που ξανά και ξανά γονιμοποιεί και δοξάζει χωρίς φραγμούς και νοηματικές ακροστιχίδες την πιο κοινή και όμως για πολλούς αφανέρωτη χώρα της ανθρώπινης απόλαυσης και της ηδονικής της κατοίκησης….
 

 
 

 designed by nn luciarikaki©2003